کمپوست‌پذیر در مقابل تجزیه‌پذیر: پیمایش گزینه‌های بسته‌بندی دوستدار محیط زیست

آیا تا به حال در مقابل قفسه‌های پر از محصولات بایستید و به برچسب‌های برجسته «تخریب‌پذیر زیست‌تخریب‌پذیر» یا «کمپوست‌پذیر» خیره شوید و در عین حال نسبت به تأثیر واقعی زیست‌محیطی آن‌ها احساس ناراحتی کنید؟ تو تنها نیستی همانطور که پایداری اهمیت فزاینده ای پیدا می کند، محصولات بیشتری ادعا می کنند که ویژگی های سازگار با محیط زیست دارند - روند مثبتی که با اصطلاحات گیج کننده همراه است و باعث "اضطراب سبز" گسترده می شود.

اگرچه این اصطلاحات مرتبط هستند، اما قابل تعویض نیستند. یک قانون ساده تمایز آنها را روشن می کند:همه محصولات قابل کمپوست زیست تخریب پذیر هستند، اما همه محصولات زیست تخریب پذیر قابل کمپوست نیستند.این تفاوت اساسی پیامدهای قابل توجهی برای اثرات زیست محیطی دارد.

برای برندها، درک این مفاهیم بسیار مهم است. مصرف کنندگان به طور فزاینده ای به دنبال اطلاعات شفاف در مورد ردپای زیست محیطی محصولات هستند و انتظار دارند دستورالعمل های دفع روشنی برای تصمیم گیری خرید آگاهانه داشته باشند. برچسب گذاری مناسب بسته بندی به عنوان کمپوست پذیر باعث ایجاد اعتماد در برندهای پایدار و در عین حال افزایش رقابت در بازار می شود.

مواد قابل کمپوست به طور کامل به آب، دی اکسید کربن و زیست توده در بازه‌های زمانی خاص تجزیه می‌شوند که با سرعت تجزیه مواد آلی مانند برگ یا ضایعات غذا مطابقت دارد. مهمتر از همه، آنها هیچ گونه باقیمانده سمی باقی نمی گذارند، و به مواد مغذی غنی از خاک تبدیل می شوند که چرخه طبیعت را کامل می کند.

ایالات متحده استانداردهای سخت‌گیرانه‌ای برای کمپوست‌سازی صنعتی (ASTM D6400 برای فیلم‌ها/کیسه‌های پلاستیکی و ASTM D6868 برای مواد وسیع‌تر) حفظ می‌کند که محصولات را ملزم می‌کند:

• به طور کامل در عرض 90 روز تجزیه می شود
• تست های جوانه زنی بذر را انجام دهید تا ایمنی گیاه را تضمین کند
• از هم پاشیدگی و محدودیت های سخت فلزات سنگین پیروی کنید

در حالی که زیست تخریب پذیر به معنای تجزیه میکروبی است (باکتری ها / قارچ ها مواد را به ترکیبات ساده تر تبدیل می کنند)، این اصطلاح غیرقابل تنظیم محدودیت های مهمی دارد:

• بدون محدودیت زمانی - تخریب می تواند قرن ها طول بکشد
• بدون نیاز به تست سمیت
• پتانسیل آلودگی میکروپلاستیک ناشی از پلاستیک های تیمار شده با مواد افزودنی

بدون جزئیات گواهی، برچسب های "زیست تخریب پذیر" اغلب مصرف کنندگان را گمراه می کنند. این محصولات معمولاً در محل‌های دفن زباله قرار دارند، نه سیستم‌های کمپوست که ممکن است اصلاح‌کننده‌های خاک را آلوده کنند.

عوامل تعیین کننده استانداردها و ایمنی هستند. بسته بندی قابل کمپوست ارائه می دهد:

• خرابی تضمینی ظرف 90 روز
• تجزیه بدون سم
• خروجی کمپوست غنی از مواد مغذی

در مقابل، بسته‌بندی‌های زیست تخریب‌پذیر تایید نشده فاقد این تضمین‌ها هستند و اغلب به محل‌های دفن زباله با زباله‌های معمولی ختم می‌شوند.

برندهایی که در حال گذار به بسته بندی پایدار هستند باید:

• مواد قابل کمپوست دارای گواهی ASTM را انتخاب کنید
• به مصرف کنندگان در مورد روش های دفع صحیح آموزش دهید
• همکاری با تامین کنندگان در اصول طراحی زیست محیطی
• مزایای زیست محیطی را به طور شفاف در میان بگذارید

این دسته وسیع فاقد تعاریف استاندارد شده برای جدول زمانی شکست یا محصولات جانبی است. ادعاهای "تجزیه پذیر" به جز در مواردی که با جزئیات گواهی همراه باشند، شک و تردید را تضمین می کنند.

یک تاکتیک بدنام شستشوی سبز، این پلاستیک‌های معمولی با مواد افزودنی به میکروپلاستیک‌ها تقسیم می‌شوند و به جای حل کردن آلودگی، آلودگی را بدتر می‌کنند. آنها برای کمپوست یا بازیافت نامناسب هستند.

بسته بندی قابل کمپوست اصول اقتصاد دایره ای را به شرح زیر نشان می دهد:

• حذف زباله از طریق چرخه های بیولوژیکی
• احیای سلامت خاک
• کاهش وابستگی به کودهای مصنوعی

برندها باید اطمینان حاصل کنند که بسته بندی آنها از طریق مواد تأیید شده، راهنمایی واضح مصرف کننده و مدیریت مسئولانه پایان عمر به این مزایا دست می یابد.

غلبه بر "اضطراب سبز" مستلزم:

• ارزیابی کامل چرخه عمر گزینه های بسته بندی
• اولویت بندی راه حل های کمپوست پذیر تایید شده
• ارتباطات شفاف مصرف کننده
• تعهد به سیستم های دایره ای

همانطور که آگاهی زیست محیطی رشد می کند، مارک هایی که به طور واقعی از بسته بندی های کمپوست پذیر استقبال می کنند، انتقال به سمت تجارت بدون زباله و از نظر زیست محیطی مسئولانه را هدایت می کنند.